Opracowane na podstawie Systemu Ewangelizacyjnych Komórek Parafialnych ks. Pigi Periniego.

1.   Potrzeba grup domowych
Idea jednoczenia chrześcijan w małej grupie nie jest nowa ale ma solidne fundamenty. Sam Jezus istotnie stworzył małą grupę Dwunastu, o którą dbał w sposób wyjątkowy, nie zaniedbując przy tym uczniów, całych tłumów i spotkań z pojedynczymi osobami. Również uczniowie Jezusa Chrystusa, po zesłaniu Ducha Świętego, wzrastali wspólnie w małych grupach żeby żyć w świetle słowa, modlitwy, przyjaźni oraz dla wzrostu wspólnoty. Dzieje Apostolskie pokazują żywotność tamtych małych grupek i ich doświadczenie, w którego centrum była osoba Jezusa Chrystusa zmartwychwstałego w mocy Ducha Świętego. W ciągu pierwszych lat Kościoła wspólnoty chrześcijańskie zbierały się w domach, w małych grupach, żeby się modlić, słuchać słowa, katechezy i celebrować Eucharystię. Dopiero w czwartym wieku, kiedy Kościół mógł swobodnie głosić wiarę, chrześcijanie zaczęli budować duże budowle, w których można było zmieścić większą liczbę wiernych.

Kościół jutra będzie skonstruowany oddolnie z małych wspólnot (K. Rahner). Idea małej grupki jest jasno artykułowana przez Kościół jako szansa na odnowę parafii.

Jeden tylko uczeń ze szczerym pragnieniem komunii z Panem wystarczy by rzucić iskrę i porwać grupę. Jedna grupa również wystarczy by rzucić ogień na całą dzielnicę, szkołę, biuro handlowe czy całe sąsiedztwa. Mężczyźni i kobiety, zmotywowani i o rozpalonych sercach, mogą przemienić wspólnotę ludzi biernie praktykujących w aktywnych żarliwych ewangelizatorów. Na początku nie chodzi o ilość ale o jakość. Tak jak wtedy gdy Jonatan powiedział do swojego przyjaciela giermka: Moe Pan uczyni codla nas, gdydla Pana nie stanowi rónicy ocaliprzy pomocy wielu czy niewielu (Sm 14, 6).

Jeśli ewangelizujesz osobę a ona nawróci się na Jezusa, wiesz, że tak jak nowo narodzone dziecko, potrzebuje ona wyjątkowej opieki: rodziny, która ją przyjmie, wyżywi, będzie czuwać nad jej drogą, wesprze jego wytrwałe starania. Na początku tym miejscem nie może być wspólnota parafialna, ale mała grupa osób, która będzie pielęgnować jego wzrost i która, tak jak rodzina, spotykać się będzie w domu prywatnym.

2.   Zalety grup domowych

2.1.    Jest elastyczna.

Mała grupa może w łatwy sposób zmieniać swoje procedury czy funkcjonowanie, po to by sprostać zmieniającym się sytuacjom, czy szczególnym potrzebom niektórych braci. Dzięki nieformalnemu charakterowi bez problemu może być elastyczna jeśli chodzi o miejsce, dzień i godzinę spotkań.


2.2.    Jest mobilna.

Mała grupa może spotkać się w domu, w biurze, czy w każdym innym miejscu, mimo że miejscem idealnym jest mieszkanie.


2.3.    Jest przyjmująca.

Grupa domowa może być w bardzo dużym stopniu dyspozycyjna by przyjmować ludzi każdego typu. Kiedy ktoś jest zaproszony do małej grupki oddanej modlitwie i dzieleniu się duchowymi doświadczeniami, postrzega, że jest mile widziany przez wszystkich i że jest to dla jego zbawienia.


2.4.    Jest osobowa.

Relacje chrześcijańskie często są nieosobowe, są zbyt raptowne, zbyt zawodowe, powierzchowne. W małej grupce, takiej jak komórka, tworzą się osobowe relacje, które pozwalaj czuć się oczekiwanymi, wysłuchanymi, szanowanymi, nie osądzanymi, kochanymi, takimi jakimi jesteśmy. Grupa domowa to miejsce świętości.


2.5.    Może rosnąć?.

Grupa domowa osiąga jeden ze swoich celów tylko wtedy, gdy utrzymuje stale niewielkie rozmiary, powielając się cały czas. Może się dzielić, jak organizmy komórkowe, na dwie, cztery, osiem części, w zależności od życia danej grupki.


2.6.    To efektywny środek ewangelizacji.

Jednym z celów grupy domowej jest przemiana chrześcijanina w ucznia Jezusa i w związku z tym odczuwanie konieczności głoszenia Królestwa Bożego, począwszy od modlitwy za członków własnego oikos. Grupa domowa jest misyjna w swej naturze.


2.7.    Jej liderzy nie potrzebują oficjalnego przygotowania.

Doświadczenie pokazuje, że liderzy małych grupek mogą być przygotowywani w ramach samej parafii, poprzez zaangażowanie ewangelizacyjne, życie komórki i przygotowanie w ramach poszczególnych etapów formacyjnych.


2.8.    Ma zdolność przystosowania się do Kościoła instytucjonalnego.

Nie destabilizuje życia codziennego parafii ale ożywia całą wspólnotę. Pozwala ukierunkować każdą istniejącą rzeczywistość na ducha ewangelizacji.

 

Stara średniowieczna modlitwa

Chrystus nie ma rk, ma jedynie nasze rce, eby słuybraciom. Chrystus nie ma stóp, ma jedynie nasze stopy, by nieść radosnnowindobra, pokoju i zbawienia. Chrystus nie ma ust, ma jedynie nasz głos, by głosiwszystkim swojnieskoczonmiłość. My jestemy jedynBibli, którludzie jeszcze czytaj.

 

3.   Cele grup domowych

3.1.    Wzrastać w bliskoćci z Panem

Ja jestem Pan, Bóg wasz – uwięćcie si. Bdcie witymi, bo Ja jestem wity! (Kpł 11, 44).
Nie jeste
cie juobcymi i przybyszami ale jestecie współobywatelami witych i domownikami Boga... W Nim (Chrystusie) zespalana cała budowla ronie na witw Panu wityni, w Nim i wy take wznosicie siwe wspólnym budowaniu, by ustanowimieszkanie Boga przez Ducha (Ef 2, 19-22). Ten za, kto siłczy z Panem, jest z Nim jednym duchem (1Kor 6, 17).

Wzrost ku świętości zakłada coraz głębsze nawrócenie i coraz bardziej żywe doświadczenie Ducha Świętego w naszym życiu.

„Nie należy mylnie pojmować tego ideału doskonałości jako swego rodzaju wizji życia nadzwyczajnego, dostępnego jedynie wybranym «geniuszom» świętości. Drogi świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania... Dzisiaj trzeba na nowo z przekonaniem zalecać wszystkim dążenie do tej «wysokiej miary» zwyczajnego życia chrześcijańskiego”.

 

Zatem wzrastać w bliskości z Panem oznacza:

  • poświęcić czas na modlitwę; czytać i medytować słowo Boże;
  • stworzyć związek pomiędzy modlitwą i życiem, pomiędzy słowem i życiem;
  • Ż̇yć z Duchem Świętym - w bliskości, w związku i w zależności;
  • uczyć się żyć według prawa moralnego Jezusa wyrażonego w Magisterium Kościoła.

W komórce wzrost w bliskości z Panem następuje przez modlitwę, którą wypełnione jest całe spotkanie, przez słuchanie słowa Bożego, przez nauczanie pasterza i przez dzielenie.

Oto kilka wskazówek:

  • osobiście i poważnie zaangażuj się w rozwój duchowy;
  • szukaj woli Bożej wraz z towarzyszem duchowym;
  • przyjmuj z wiarą zarówno radosne jak i trudne etapy na drodze do świętości;
  • przeżywaj swój wzrost ku świętości we wspólnocie, tak indywidualnie, jak i ze współbraćmi;
  • wzrastaj indywidualnie, ale także razem z braćmi w grupie domowej;
  • niech będzie dla ciebie jasne, że stanie się świętym to cel ostateczny.


3.2.    Wzrastać w miłości wzajemnej

Przykazanie nowe dajwam, abycie siwzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (J 13, 34).

Na to zawszystko przywdziejcie miłość, która jest spoiwem doskonałoci (Kol 3, 14). Jeden duch i jedno serce oywiały wszystkich, którzy uwierzyli. aden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne (Dz 4, 32).

Drugi wzrost grupy domowej oznacza wzrost we wzajemnej miłości, ponieważ miłość bliźniego jest wyrazem miłości Boga i Jego obecności pomiędzy nami.

Oto kilka wskazówek:

  • słuchajcie się wzajemnie i darzcie się szacunkiem;
  • opiekujcie się jedni drugimi, nie zważając na trudności;
  • znajcie imiona wszystkich członków grupy domowej;
  • bądźcie wrażliwi na nastroje innych;
  • kochajcie zawsze, kochajcie wszystkich, kochajcie pierwsi;
  • rozpoznawajcie i podkreślajcie najlepsze cechy pasterza, liderów i innych członków;
  • zachowujcie absolutne milczenie o tym, co się dzieje i o czym się mówi w komórce, obalając każdą plotkę.


3.3.    Dzielić się Jezusem z innymi

Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: „Rozsdcie, czy słuszne jest w oczach Boych bardziej słuchawas niBoga? Bo my nie moemy nie mówitego, comy widzieli i słyszeli” (Dz 4, 19-20).

Wy jestecie wiatłem wiata. Nie moe siukrymiasto połoone na górze. Nie zapala sitelampy i nie umieszcza pod korcem, ale na wieczniku, aby wieciła wszystkim, którzy sw domu. Tak niech wasze wiatło janieje przed ludmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie (Mt 5, 14-16).

Dzielenie, które usłyszeliśmy od naszych braci w trakcie drugiej części spotkania, pozwoliło nam poznać różne sposoby mówienia o własnym spotkaniu z Chrystusem. Zdobycie umiejętności „dzielenia się Jezusem” to czynność wysoce pouczająca, ponieważ pomaga utrwalić Go żywego w sercu i umacnia naszą wiarę w Niego, jak twierdzi Jan Paweł II: „Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana” (RM 2). To co mówimy demaskuje nas i pomaga nam żyć w zgodzie z naszym świadectwem. Rozpoznawanie obecności Jezusa w życiu, mające miejsce w grupie domowej, jest czasem, który powoduje silny wzajemny wzrost w wierze i formację chrześcijańską.

Oto kilka wskazówek:

  • dotrzyj do swoich bliskich ze świadectwem swojego życia;
  • niech twój sposób życia będzie wyrazem radości z bycia kochanym przez Jezusa;
  • docieraj w szczególności do „niewierzących”;
  • nie usiłuj wciągać tych, którzy już żyją mocnym doświadczeniem wiary.


3.4.    Wypełniać misję w Mistycznym Ciele Kościoła

Wy przeto jestecie Ciałem Chrystusa i poszczególnymi [Jego] członkami (1Kor 12, 27).

Jako dobrzy szafarze rónorakiej łaski Boej słucie sobie nawzajem takim darem, jaki kady otrzymał (1P 4, 10).

Kościół to żyjący organizm, a nie organizacja! Celem ewangelizacji nie jest jedynie przyprowadzanie do Jezusa ale także pomoc w trwaniu w komunii z Nim. Dzieje się tak poprzez wytrwałe i odpowiedzialne włączanie do Kościoła. Św. Paweł poucza nas, abyśmy uczyli się służyć braciom we wspólnocie, korzystając z darów i charyzmatów, jakie Duch Święty rozdaje każdemu dla wspólnego pożytku, w celu budowania Jego ciała:

Wszystkim zaobjawia siDuch dla wspólnego dobra (1Kor 12, 7).

Poruszające jest to, co mówi w tym kontekście Sobór Watykański II o uczestnictwie wszystkich i każdego z osobna we wzrastaniu Ciała Chrystusa, którym jest Kościół. „Podobnie jak w organizmie żywym żaden członek nie zachowuje się całkiem biernie, ale uczestnicząc w życiu ciała, bierze równocześnie udział w jego działaniu, tak i w ciele Chrystusa, którym jest Kościół, całe ciało «według zakresu działania właściwego każdemu członkowi przyczynia sobie wzrostu» (Ef 4,16). Co więcej, tak wielka jest w tym ciele więź i zespolenie członków (Ef 4,16), iż członka, który nie przyczynia się według swej miary do wzrostu ciała, naley uwaaza niepoytecznego tak dla siebie, jak i dla Kocioła” (AA 2).

Powyższy tekst, bardzo mocny, zwraca uwagę na to, że według Ewangelii ocali się nie ten, kto nie robi niż złego, ale ten, kto angażuje wszystkie swoje siły dla dobra innych (por. Mt 25, 14-30).

Grupa domowa to laboratorium, w którym możemy testować i realizować niektóre posługi, na przykład:

  • przyjąć funkcję lidera lub współlidera;
  • podejmować się przyjęcia braci przybywających na spotkanie grupy domowej, przygotowując pomieszczenie;
  • posługiwać śpiewem, modlitwą wstawienniczą, moderując dzielenie, itd.

Oto kilka wskazówek: myśl o sobie nie jako o drzewie, które jest samowystarczalne, ale jako o latorośli, która musi przylegać do winorośli, żeby otrzymywać energię życiową;

Ja jestem krzewem winnym – wy latorolami. Kto trwa we mnie a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, poniewabeze Mnie nic nie moecie uczyni(J 15, 5).

Służenie braciom to nie zasługa czy hobby ale przykład do naśladowania; Jeeli wic Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinnicie sobie umywanogi (J 13, 14).

Każda służba musi rodzić się z modlitwy i mądrości wspólnotowej; uważaj się za członka Mistycznego Ciała Chrystusa.

Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostalimy ochrzczeni [aby stanowi] jedno Ciało. Czy to ydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy tezostalimy napojeni jednym Duchem (Kor 12, 13).


3.5.    Dawać i otrzymywać wsparcie

Jeden drugiego brzemiona nocie i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe (Ga 6, 2).

A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie (Rz 15, 5).

Jest to konkretne urzeczywistnienie wzajemnej miłości, braterskiego współżycia, obdarzenia zaufaniem, pomagania jedni drugim nosić brzemiona (1Kor 12, 26-27). Ta wzajemna atencja cementuje relacje wspólnotowe w sposób nierozerwalny. Nie chodzi tu jedynie o dawanie wsparcia ale o to by mieć tyle pokory i prostoty by prosić i przyjmować wsparcie od innych, również finansowe.

Oto kilka wskazówek:

  • nie bój się pokornie mówić o swoich problemach;
  • miłosiernie przyjmuj cierpienia i potrzeby braci;
  • obszary pomocy mogą być następujące: materialna, fizyczna, psychologiczna lub duchowa.


3.6.    Formować nowych liderów

A to, co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż wiarygodnym ludziom, którzy będą zdolni nauczać też innych (2Tm 2, 2).

Mdrzy bdą świecijak blask sklepienia , a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwoci, jak gwiazdy na wieki i na zawsze (Dn 12, 3).

Grupa domowa musi rosnąć i mnożyć się, żal by organizm umarł. Wizja animatora to mnożenie się grupki domowej. Potrzebni są więc nowi animatorzy.

Animator powinien wyodrębnić i przydzielić odpowiedzialności osobom, które według niego będą skłonne przyjąć w przyszłości zadanie prowadzenia grupy domowej. Powinien dzielić się z nimi swoimi doświadczeniami.

 

Oto kilka wskazówek:

  • lider niech prosi Pana o wizję duchową i proroczą co do przyszłości członków grupki domowej;
  • niech lider pomaga wszystkim członkom grupki domowej w jak najlepszym rozwoju darów, którymi obdarzył ich Bóg i w docenieniu zalet doczesnych, które już posiadają, formując w ten sposób prawdziwych uczniów.

PLAN SPOTKANIA GRUPY DOMOWEJ:

  1. Uwielbienie Boga.
  2. Modlitwa do Ducha Świętego.
  3. Przedstawienie tematu spotkania oraz jego omówienie.
  4. Dzielenie się.
  5. Element integracji (Kawa czy herbata :-) ).